เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 339 ห้องใต้ดิน
คนเรานี่นะ ถ้ามองไม่เห็นความหวังที่จะรอดชีวิตก็ยังดี แต่พอเห็นความหวังรอดชีวิตแม้เพียงนิดเดียว ในพริบตากลับจะฮึกเหิมขึ้นมา กลับไม่สงบสติอารมณ์เลย
โฮก!
ในที่สุด มนุษย์เดนสัตว์ตนนั้นก็กระโจนเข้ามา เสียงดังสนั่นหู ฉันรู้สึกราวกับหัวใจตัวเองจะกระเด็นออกมา
และในเวลาเดียวกันนั้นเอง แม่กุญแจทองแดงยักษ์ก็ถูกไขออกได้เสียที ฉันคว้าไว้ราวกับคว้าไม้ฟางช่วยชีวิต ไม่พูดพร่ำทำเพลงใช้ร่างกายกระแทกเสาเหล็กต้นนั้น ในที่สุดเสาเหล็กต้นหนึ่งก็ถูกฉันกระแทกจนเปิดออก ฉันไม่ลังเลเลยกระโดดออกไป
และในวินาทีที่ฉันกระโดดออกไปนั้น ฉันกลับรู้สึกได้ทันทีว่าขาขวาถูกอะไรเย็นยะเยือกจับไว้ แล้วน่องก็ร้อนวูบ ของเหลวอุ่น ๆ ก็ไหลออกมาตามน่อง
ให้ตายสิ สุดท้ายก็ยังถูกจับได้จนได้
ไอ้เวรเอ๊ย ต่อให้แกจับน่องพ่อนี่จนแตก พ่อก็ไม่มีทางให้แกสมใจในครั้งนี้เด็ดขาด
ดังนั้นฉันจึงเตะกรงเล็บเย็นเฉียบนั้นอย่างแรงด้วยเท้าข้างหนึ่ง พลางเลื้อยออกไปข้างนอกราวกับงู