0157

⬢⬢⬢

ตอนที่ 157 ต้นไม้คอเอียงแก่

“ไอ้นี่มันถึงขั้นล่อลวงจิตใจมนุษย์ได้แล้ว! ไม่ได้ๆ ข้าต้องรีบหนีแล้ว ข้าเป็นคนที่จิตใจอ่อนแอที่สุด เผลอเจอปีศาจที่ล่อลวงจิตใจเข้าหน่อย มีหวังมันสั่งให้ข้ากินอึ ข้าก็คงกินไม่ลังเลเลย” หลูอี้ซิงกระโดดขึ้นเตรียมถอยหนีแล้ว

แต่ข้าปล่อยให้ไอ้หลูอี้ซิงหนีไปไม่ได้เด็ดขาด

ถ้าไอ้หมอนี่หนีไป พรุ่งนี้ใครจะไปรับเคราะห์เป็นเพื่อนข้าละ อย่างที่ว่าไว้ ผู้ชายสามคนรวมกันเป็นละคร เอาพวกเราผู้ชายใหญ่สามคนมารวมกันนั่นแหละพลังถึงจะมากที่สุด

ดังนั้นข้าจึงคว้าตัวหลูอี้ซิงไว้ไม่ลังเล สีหน้ายิ้มไม่ออกร้องไห้ไม่ออกมองหลูอี้ซิง “หลูจื่อ แกคิดดูสิ ถ้าอาจารย์ของแกได้รู้ว่าแกมันอกตัญญูขนาดนี้ ท่านจะโมโหจนตายคาที่ไหม แกกล้าทนดูปีศาจตนนี้ทำเรื่องไม่ดีบนภูเขาต่อไปจริงๆ เหรอ”