กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 7/1
มารอาละวาด
แสงแดดเริ่มจัดจ้าขึ้นเมื่อร่างโปร่งของหลงอินเดินนวยนาดลงมาจากเส้นทางบนยอดเขาหลัก เขายังคงประดับรอยยิ้มจางๆ ไว้บนใบหน้า ราวกับคำทำนายที่เพิ่งได้ยินมานั้นเป็นเพียงลมที่พัดผ่านหูไป
เมื่อมาถึงหมู่บ้านชิงสุ่ย หลงอินไม่ได้รบกวนงานของศิษย์คนอื่น เขาเลือกที่จะเดินไปหาเฉินมู่เหยียนที่กำลังกวาดถนนอยู่เพียงลำพัง
“กวาดเสียสะอาดเชียว พลังเหลือล้นจริงๆ นะมู่เหยียน” เสียงทักทายที่คุ้นเคยทำให้เฉินมู่เหยียนชะงักมือ ใบหน้าคมเข้มเงยขึ้นสบตาอาจารย์ ความรู้สึกผิดและสงสารอัดแน่นอยู่ในอกจนเขาเกือบจะเก็บอาการไม่อยู่