กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 7/2
มารอาละวาด
เมื่อกลับมาถึงเรือนพักของตนเอง เฉินมู่เหยียนวางขลุ่ยและตำราลงบนโต๊ะไม้เตี้ยๆ เขาไม่ได้จุดตะเกียง มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาให้พอเห็นเค้าโครงของวิชาต้องห้ามนั้น
เขานั่งลงขัดสมาธิ พยายามระงับจิตใจที่ว้าวุ่น
“ทำไมต้องเป็นเพลงนี้?” หากหลงอินรู้ว่าเขามีสายเลือดมาร การให้เขาฝึกเพลงนี้ก็เท่ากับการหยิบยื่นยาพิษให้คนใกล้ตาย แต่หากหลงอินไม่รู้... ทำไมอาจารย์ผู้รักความสงบและเกลียดการต่อสู้ถึงครอบครองตำราเช่นนี้ไว้?
เฉินมู่เหยียนขมวดคิ้ว
“ไม่ได้...ข้าจะไม่ยอมให้ท่านแตะต้องมัน” เฉินมู่เหยียนพึมพำกับตัวเอง