กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 6/2
นับว่าโชคดีแล้ว
เช้าวันรุ่งสางศิษย์ยอดเขาหลงอินลงเขามาเพื่อช่วยหมู่บ้านชิงสุ่ยต่ออีกวัน
“ศิษย์พี่หญิง ท่านไปแจกจ่ายอาหารเถิด ให้ชายแกร่งอย่างข้าจัดการงานที่ใช้แรงเอง” เหอจิ่นที่กำลังช่วยยกของให้ชาวบ้านกล่าวกับศิษย์ร่วมยอดเขาอย่างศิษย์พี่ไป๋หลิงเอ๋อร์ที่กำลังยกกล่องไม้ขนย้ายอยู่
“ข้ามิใช่หญิงอ่อนแอ ข้าเคยล้มเจ้าได้ ลืมไปแล้วหรือศิษย์น้อง”ไป๋หลิงเอ๋อร์กล่าว แต่ก็ยกกล่องไม้นั้นให้เหอจิ่นยกมันอยู่ดี
“ข้าก็ทนเห็นหญิงสาวใช้แรงหนักไม่ได้นี่ มือหญิงสาวนั้นไม่ได้บอกบบางก็จริง แต่ก็ไม่อยากให้หยาบกระด้างโดยที่ผู้ชายอย่างข้าช่วยได้” สิ้นคำพูดของเหอจิ่น เสียงตบมือของเซียวหานก็ดังขึ้น