กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 195 ขวางทางทรัพย์
หวังต้าเปียวหน้าสีเขียวคล้ำ คว้าคอเสื้อลูกน้องคนหนึ่งยกขึ้นมา
ที่ว่ายกนั้น แท้จริงเป็นเพราะลูกน้องคนนั้นรู้กาลเทศะเขย่งเท้าขึ้นเองเพื่อให้ความร่วมมือ
“...”
“เจ้าว่าอะไรนะ? มีคนกล้าชิงการค้าขายของข้าด้วยหรือ?”
“คือ คือ... พวกนั้นดูเผิน ๆ ก็เป็นแค่พวกผู้พลัดถิ่น ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แต่ก็ใจกล้านัก”
“พูดเหลวไหล!” หวังต้าเปียวผลักคนออก ลูกน้องเซถลาไปกระแทกเสา กุมไหล่หน้าเบี้ยวเพราะเจ็บ
หวังต้าเปียวกินอยู่ในถิ่นนี้มาห้าหกปี เริ่มจากตัวคนเดียวกับมีดฟันฟืนเล่มหนึ่ง ฝ่าฟันมาจนมีพี่น้องกว่ายี่สิบคน บ้านกระเบื้องสามหลัง เก้าอี้หนังเสือผุพังหนึ่งตัว ทั้งหมดล้วนอาศัยเนินเขาลูกนี้