กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 23 นั่งสมาธิหลอมปราณ
หลี่ว์จื้อยื่นมือคว้าเขาไว้ คิ้วขมวดเล็กน้อย “ร้อนรนอะไรกัน ประตูลานยังไม่ได้ลงกลอน ทั้งฟ่อนหญ้าแห้งที่ลานหลังก็ต้องเอาไปด้วย กลางคืนออกเดินทางจะได้กันหนาว”
หลิวจี้ตบหน้าผากตัวเอง เพิ่งนึกได้ว่าลืมเรื่องนี้ไป รีบหันหลังวิ่งไปลานหลัง
พ่อหลิวยันไม้เท้า มองเงาร่างที่วุ่นวายอยู่ในลานบ้าน อดถอนหายใจไม่ได้ “ชีวิตเช่นนี้ จะมีวันสิ้นสุดเมื่อใดกัน…”
แม่หลิวเบ้าตาแดงก่ำ แต่ก็ยังฝืนยิ้ม “อย่ากังวลเลย ตามจี้เอ้อร์ไป อย่างไรก็ต้องมีชีวิตอยู่ได้”