กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 22 หนีเอาตัวรอด
“วาสนาเซียนหรือ?”
“ภูเขาเซียนที่สวีฝูกล่าวถึงนั้น อยู่เลยทะเลตะวันออกออกไป เลือนรางหาร่องรอยได้ยาก แต่ภัยของต้าฉินเรา จะปราบภายนอกต้องสงบภายในก่อน กำจัดคนทรยศให้สิ้นเสียได้ จึงค่อยคิดการไกล”
หลังจากออกพระประสงค์สำคัญติด ๆ กันหลายฉบับ แผ่นหลังที่ตั้งตรงมาตลอดของอิ๋งเจิ้งก็คลายลงเล็กน้อยจนแทบไม่อาจสังเกตเห็น ระหว่างคิ้วมีร่องรอยความเหนื่อยล้าจาง ๆ แล่นผ่าน
เขายกมือขึ้นกดขมับเบา ๆ
“เรียกตัวเข้ามา” อิ๋งเจิ้งหลับตาลงครู่หนึ่ง แล้วลืมขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงเรียบนิ่ง “เจ้ากรมแพทย์หลวงเซี่ยอู๋เชี่ย มาที่นี่เดี๋ยวนี้”
“พ่ะย่ะค่ะ!” ขันทีผู้รับใช้ใกล้ชิดรีบคำนับ แล้วก้าวฉับออกไปประกาศรับสั่ง