กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 321 คำสาบานก็คือคำสาบาน
ลั่วชิงเสวี่ยได้ยินบทสนทนาของศิษย์เฝ้าภูเขาสองคนนั้น
ทุกคำล้วนได้ยินชัดเจน
“หมดสติไปนานแล้ว”
“เอาแต่พึมพำว่าไม่มีเวลาแล้ว”
“แต่ก็ไม่ฟื้นเสียที”
นางคุกเข่าอยู่ใต้บันไดจนหัวเข่าไร้ความรู้สึก คำพูดเหล่านี้ทำให้นางสะดุ้งวาบ
อาจารย์ได้รับบาดเจ็บ
ฟังดูแล้วคงไม่ใช่แผลเล็กน้อย...
แต่นางกลับยังคุกเข่าอยู่ที่นี่ รอให้อีกฝ่ายให้อภัย