กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 320 โต้วซา! โต้วซา!!
เย่อันเท้าเปล่า ผมยุ่งเหยิงราวกับรังนก ดวงตาทั้งสองยังคงไม่จับจ้องสิ่งใด แต่ตะโกนเสียงดังยิ่งกว่าใคร
“โต้วซา! โต้วซา!!”
เสิ่นอี๋เฟิงไม่รู้ว่าตานหยางจื่อปล่อยให้เขาวิ่งออกมาได้อย่างไร
เขาสังเกตดูอยู่ครู่หนึ่ง พบว่านอกจากปราณมารในร่างจะปั่นป่วนเล็กน้อยแล้ว ก็ไม่มีความผิดปกติอื่น จึงหิ้วเขาไปด้านข้าง แล้วสวมรองเท้ากับถุงเท้าให้
เฮ่อจิงเฉินกับคนอื่น ๆ มองเด็กชายที่วิ่งเท้าเปล่าออกมา พลันไม่มีใครพูดอะไร
พวกเขารู้ดีว่าคนตรงหน้าเหล่านี้คือศิษย์ที่จู้จิ่วเกอรับไว้ในตอนนี้
เด็กทุกคนดูตัวเล็กและดุดัน
ภาพเช่นนี้ชวนให้พวกเขาคุ้นตายิ่งนัก