กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 241 สิ่งของมีไว้ใช้ มิใช่มีไว้บูชา
ฮ่า ๆ เขี้ยวบรรพชนของเผ่าหมาป่า นางกลับคิดจะบดเป็นผงกลืนเข้าไป…
หมาป่าแก่เช็ดเหงื่อเย็นที่ไม่มีอยู่บนหน้าผาก กลืนน้ำลายอย่างสั่นเทา
“เขี้ยวหมาป่านี้กลืนไม่ได้ กลืนไม่ได้นะขอรับ! นี่คือกุญแจเปิดดินแดนจันทร์ร่วง มิใช่ของบำรุงร่างกาย…แต่ช่างประหลาดยิ่งนัก
ปราณพิฆาตกลับไม่ทำร้ายท่านหรือ?”
“หา?” จู้จิ่วเกอชั่งเขี้ยวหมาป่าในมืออีกครั้ง มองสายฟ้าสีดำแดงบนเขี้ยวแล้วหรี่ตา
ปราณพิฆาตนี่ก็ดูแค่น่ากลัวเท่านั้น นอกจากตอนเพิ่งเปิดกล่องจะมีท่าทีข่มขู่เล็กน้อยแล้ว ก็ไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไร
ยังไม่รุนแรงเท่าปราณพิฆาตที่อานอานดึงออกจากหลุมฝังศพหมื่นคนอย่างโหดเหี้ยมคราวก่อนเสียอีก