ตอนที่ 236 หมาป่าสุนัข

ตอนที่ 236 หมาป่าสุนัข

หุบเขาเงียบงันสมชื่อ

หมอกสีเทาหม่นประหนึ่งมีชีวิต กลิ้งม้วนและฉุดกระชากอยู่ตรงปากหุบเขา บางครั้งเผยให้เห็นท่อนไม้แห้งเกรียมดำท่อนหนึ่ง

ดูคล้ายมือของคนที่กำลังดิ้นรนร้องขอความช่วยเหลือ

อาหลีซึ่งเกาะอยู่บนไหล่จู้จิ่วเกอ แผ่กลิ่นสบู่ดอกไม้ร้อยบุปผาราคาแพงฟุ้งตลบ ขัดกับบรรยากาศอึมครึมน่าหวาดหวั่นอย่างสิ้นเชิง

สีหน้าสิ้นหวังราวกับหมดอาลัยตายอยาก

“ถึงแล้ว”

นางหยุดฝีเท้า

สองวันนี้นางไม่เห็นว่าบริเวณนี้จะน่ากลัวอย่างที่ลั่วหนิงว่าไว้ ถึงกับเข้าไปไม่ได้มานานหลายปี

อย่างน้อยนางเดินมาถึงตรงนี้ก็ยังง่ายดายอยู่