กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 119 ข้าปากเกร็ง เจ้าเชื่อหรือไม่
ลี่อวิ๋นโจวกลายเป็นเสาไม้ปักอยู่กับที่
เขายกมือขึ้นเช็ดมุมปากโดยไม่รู้ตัว
สัมผัสเหนอะหนะส่งมา ปลายนิ้วมีใบชาที่ถูกน้ำชุบจนนิ่มวางอยู่
“…”
ใบหน้าของลี่อวิ๋นโจว เปลี่ยนจากขาวเป็นแดง จากแดงเป็นม่วง ด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
สุดท้ายก็กลั้นจนเป็นสีตับหมู
เขาสะบัดใบชาลงพื้นอย่างแรง
“ข้า ตัวข้านี่เพื่อชิมชา ชิมชาเจ้าเข้าใจหรือไม่ นี่มัน… นี่มันคือสภาวะลืมตัว”
หยวนชิงหนีมองท่าทางอับอายจนฉุนเฉียวของเขา สุดท้ายก็อดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้