กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 120 ขยะ
จู้จิ่วเกอมองตามสายตาของเขาไป ก็เห็นสีขาวที่โดดเด่นนักหน้ากระจกวัดอายุโครงกระดูก
“นางเป็นลูกสาวคนโปรดของวิถีสวรรค์ ประเภทที่ฟ้าไล่ป้อนข้าวให้กิน อะไรก็ทำได้สักนิด ไม่แปลก”
ลี่อวิ๋นโจวอึ้งไป พูดอย่างไม่พอใจ
“พูดอะไรไร้สาระ ตอนที่เจ้าเคยสอนนาง ลั่วชิงเสวี่ยคนนั้นจะเดิน ๆ อยู่แล้วเก็บศาสตราเทพบรรพกาลได้
หรือดื่มน้ำแล้วทะลวงคอขวดตบะได้หรือ”
จู้จิ่วเกอชำเลืองมองเขาแล้วไม่พูด เพียงดันถ้วยชาที่ดื่มเหลือไปตรงหน้าเจียงเหยา
“ดื่มน้ำหน่อย หล่อลื่นลำคอ เดี๋ยวถ้าตื่นเต้น ก็ตะโกนใส่เตาหลอมสักสองที”
เจียงเหยา “…”
ลี่อวิ๋นโจวมุมปากกระตุก “เจ้าแน่ใจหรือว่าเป็นอาจารย์ของนาง”