เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไป๋จิ่ววิ่งไปข้างหน้า ก่อนจะเท "น่องไก่ยักษ์" ออกมาจากในสร้อยคอเก็บของ
นางยื่นอุ้งเท้าดันไปข้างหน้า "เจ้าหิวไม่ใช่เหรอ รีบกินสิ"
เซี่ยวเทียนมองดู "น่องไก่ยักษ์" บนพื้น ซึ่งแทบจะใหญ่พอๆ กับตัวเขาอยู่รอมร่อ
เขาขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย ทว่าก็ยังฉีกเนื้อออกมาคำหนึ่งแล้วเริ่มกิน
ความจริงแล้ว ถ้าคนตรงหน้าไม่ได้ความจำเสื่อม ไป๋จิ่วคงใส่เกียร์หมาโกยแน่บไปตั้งนานแล้ว
แต่ไหนๆ หมอนี่ก็กลายเป็นคนเอ๋อไปแล้ว นางเลยอดใจดีไม่ได้
ยังไงซะนี่ก็เป็นของเหลือที่ข้ากินไม่หมดอยู่แล้วนี่หว่า
ไป๋จิ่วสัมผัสได้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขาคือตัวละครไหนในนิยายกันแน่
นางหมอบลงกับพื้น เกยคางไว้บนขาหน้า นอนมองเขากินอาหารไปแบบนั้น ส่วนในหัวก็กำลังปะติดปะต่อเนื้อเรื่องเพื่อเค้นหาตัวตนของหมอนี่อย่างจริงจัง
แต่ก็ไม่มีเบาะแสเลยสักกะติ๊ด