กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เดิมทีไป๋จิ่วนึกว่าคนผู้นี้จงใจแกล้ง แต่พอลองฟังน้ำเสียงที่เขาพูด ผนวกกับแววตาอันแสนจะใสซื่อบริสุทธิ์ผุดผ่องจนดูโง่งมคู่นั้นแล้ว
นางก็เริ่มมีข้อสันนิษฐานอันหาญกล้าผุดขึ้นมา
ส่วนเด็กหนุ่มผู้นั้นพอได้ยินคำพูดของนาง ก็ชะงักไปเล็กน้อยเช่นกัน
"ความจำเสื่อม..." เขาหลุบตาลงครุ่นคิด "เหมือนว่าข้า...จะจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ แล้วตกลง ท่านเป็นแม่ของข้าจริงๆ หรือ..."
เขามองไปยังไป๋จิ่วด้วยสีหน้าซับซ้อน แววตาคู่นั้นดูเหมือนจะแฝงความรังเกียจอยู่นิดๆ
ทีแรกไป๋จิ่วกะจะปฏิเสธ แต่พอถูกสายตารังเกียจรังงอนนั่นกวาดมองเข้าก็ชักมีน้ำโห