เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 490 มหาเคราะห์ครั้งนี้ ถึงเวลาปิดฉากแล้ว
บนผืนแดนบริสุทธิ์ สิ่งมีชีวิตนับร้อยล้านล้านต่างหมอบกราบอยู่กับพื้น ไม่ว่าตบะจะสูงส่งหรือต่ำต้อย ล้วนไม่อาจเงยศีรษะขึ้นได้
พลังวิญญาณภายในร่างผู้บำเพ็ญ รวมถึงแก่นโลหิตและพลังชีวิตในกายมนุษย์ปุถุชน ล้วนถูกแรงมรรคาอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตนั้นชักนำให้พลุ่งพล่านคำรนอยู่ภายในเส้นลมปราณและกระดูก
ขุนเขาแม่น้ำและทะเลสาบสั่นสะเทือนไปพร้อมกัน ขุนเขาแต่ละลูกสั่นไหวขึ้นลงเล็กน้อย สายน้ำในทะเลสาบลอยขึ้นจากอากาศธาตุ กลายเป็นเส้นสายน้ำนับหมื่นนับพัน หลั่งไหลมารวมตัวกันยังต้นไม้โลกตระหนักมรรค
จงอู๋เทียน เทียนหลิงเอ๋อร์ ฉินอู๋ตี๋ ฉินหว่านเอ๋อร์ หวังป๋า กู้จิ่วฮวง และพวกพ้องลอยอยู่กลางอากาศ มองทะเลแสงผืนนั้นผ่านความว่างเปล่าอันไกลโพ้น ภายในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกอันซับซ้อน
เมื่อครู่คำกล่าวของจักรพรรดิหยวนที่ว่า “ข้าไม่รู้จักพวกเจ้า” ราวกับก้อนศิลาขนาดใหญ่กดทับหัวใจของทุกคน ความผิดหวังและความอาลัยอาวรณ์ยังคงไม่จางหาย
ทว่าบัดนี้ เมื่อได้เห็นภาพการหลอมรวมอันน่าอัศจรรย์ซึ่งพบพานได้ยากยิ่งในรอบหมื่นยุค ทุกคนกลับถูกอำนาจแห่งมรรคาที่แผ่ปกคลุมฟ้าดินสะกดข่ม จนแม้แต่การหายใจก็ยังติดขัด
ดวงตางดงามของเทียนหลิงเอ๋อร์พร่าเลือนด้วยหยาดน้ำ นางทอดมองเงาร่างอาภรณ์แดงซึ่งถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีเขียวและแสงเทพสีแดงดำจากระยะไกล มือหยกกำแน่นเข้าหากัน
ภายในใจมีเสียงหนึ่งร่ำร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า นั่นคือเขา ต้องเป็นเขาอย่างแน่นอน คนผู้ที่นางเฝ้ารออย่างทุกข์ทรมานมาหลายยุคสมัย