เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 489 มีเกิดจากไม่มี ไม่มีให้กำเนิดมี
มหาค่ายกลล้างโลกส่งเสียงคำรามสั่นสะเทือน ดาวใหญ่ผุพังนับแสนดวงสั่นพ้องไปพร้อมกัน ดึงต้นกำเนิดความอัปมงคลที่ฝังจมมานับหมื่นกาลขึ้นมา
กระแสธารผุพังสีเทาดำพลุ่งพล่าน ราวกับมหาสมุทรที่เททะลักออกมาจากสุสานแห่งยุคสมัย พุ่งชนม่านกั้นความว่างเปล่าทีละชั้นจนแหลกสลาย หอบพลังยิ่งใหญ่ที่ทำลายล้างทุกสรรพสิ่งบดขยี้เข้าหาแดนบริสุทธิ์
ท้องนภาทั่วทั้งแดนบริสุทธิ์ถูกหมอกทมิฬผุพังขุ่นข้นราวกับหมึกกลืนกินในชั่วพริบตา จันทราสุริยาไร้แสงส่อง มหามรรคเองก็คล้ายกำลังร่ำไห้คร่ำครวญ
ขุนเขาธาราอันอบอุ่นสงบสุขในวันวาน พลันถูกฉาบทับด้วยสีเทาหม่นอันเงียบงันดุจความตายในชั่วพริบตา
น้ำพุวิญญาณหยุดไหลฉับพลัน สายน้ำระยิบระยับแห้งเหือดอย่างรวดเร็ว กิ่งใบของต้นไม้วิญญาณสูงเสียดฟ้าแห้งกรอบม้วนงอ พลังชีวิตถูกดึงออกไปอย่างรวดเร็ว หญ้าหยกและบุปผาเซียนทั่วพื้นดินเปลี่ยนเป็นสีเหลืองไหม้และเน่าเปื่อยด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ก่อนกลายเป็นโคลนเน่าเสียกองหนึ่ง
กลิ่นเน่าเหม็นกัดกร่อนดวงจิตแผ่ซ่านไปทั่วฟ้าดิน นั่นคือปราณมรณะที่มหาเคราะห์ตกตะกอนสั่งสมมานับกาลเวลาไม่ถ้วน
เพียงคลื่นพลังตกค้างสายหนึ่งที่รั่วไหลออกมาจากมหาค่ายกลร่วงลง ก็ทำให้สิ่งมีชีวิตนับร้อยล้านในแดนบริสุทธิ์หลังค่อมลง ดวงจิตวิญญาณสั่นเทิ้ม ราวกับมีมือไร้รูปกำลังบีบดวงจิตชีวิตของทุกคนเอาไว้
“พรวด!”