เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 473 ยุติมหาเคราะห์!
จักรพรรดิหยวนยืนตระหง่านอยู่บนยอดที่ราบสูงฟ้าบุพกาล เส้นผมดำสยายราวน้ำตก เสื้อคลุมยาวสีแดงเข้มพลิ้วสะบัดท่ามกลางวายุดาราแห่งฟ้าบุพกาล
กระบี่จักรพรรดิสวรรค์สะกดโลกาอยู่ในฝ่ามือ แสงสีทองเลือนรางไหลเวียนอยู่บนคมกระบี่ ส่งเสียงหึ่ง ๆ อย่างไร้สุ้มเสียง นี่คือความยินดีที่ได้หวนคืนสู่อ้อมมือของนายเหนือหัว
เขาเงยสายตาขึ้น มองไปยังอสูรร้ายอัปลักษณ์ตนนั้นที่ตั้งตระหง่านค้ำฟ้าอยู่เบื้องหน้าอย่างผ่อนคลาย
ดวงตาคู่นั้นมิได้เย็นเยียบและเต็มไปด้วยจิตสังหารเช่นจักรพรรดิหยวนผู้มีผมขาวอีกต่อไป กลับเผยแววเลื่อนลอยออกมา ราวกับคนผู้เพิ่งตื่นจากห้วงฝันอันยาวนาน และยังแยกไม่ออกว่าสิ่งใดคือความฝัน สิ่งใดคือความจริง
“เจ้ายังไม่ตายได้อย่างไร?! เป็นไปได้อย่างไร?”
เสียงของอสูรร้ายดุจอสนีคำรามแห่งฟ้าบุพกาล สะเทือนทั่วทั้งที่ราบสูง แฝงความตกตะลึงและหวาดเกรงอย่างเหลือเชื่อ
ร่างมหึมาของมันซึ่งกินพื้นที่ถึงหนึ่งในสามของที่ราบสูงเอนถอยหลังเล็กน้อย ดวงตานับไม่ถ้วนกะพริบวูบวาบอยู่ท่ามกลางหมอกควันสีเทาดำ พยายามค้นหาจุดอ่อนหรือคำอธิบายบางอย่างจากร่างของจักรพรรดิหยวน