เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 472 เจ้า...เจ้าถึงกับไม่ตาย?
ที่ราบสูงฟ้าบุพกาลทอดขวางมาตลอดกาล ผืนพิภพก่อร่างขึ้นจากกระดูกแห้งนับไม่ถ้วนและรากฐานแห่งมรรคที่แตกสลาย เหนือผืนดินนั้นมีอสูรร้ายมหึมาตัวหนึ่งยึดครองอยู่เนิ่นนานแล้ว
เงามารอัปลักษณ์ตนนี้สูงตระหง่านไร้ขอบเขต ร่างกายของมันกินอาณาเขตถึงหนึ่งในสามของที่ราบสูง ยามนี้มันค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น แรงกดดันมหาศาลทะลุพ้นพันธนาการของจักรพรรดิเซียน แผ่กว้างไปทั่วฟ้าบุพกาล
ทุกครั้งที่มันขยับแม้เพียงหนึ่งชุ่น ที่ราบสูงฟ้าบุพกาลอันกว้างใหญ่ไพศาลก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กระดูกจักรพรรดิที่แตกหักซึ่งฝังลึกอยู่ใต้ชั้นดินพลันหักสะบั้นดังกร๊อบ ๆ
ความว่างเปล่าไร้ขอบเขตราวกับถูกฝ่ามือยักษ์ไร้รูปร่างจากความมืดมิดบีบนวดตามอำเภอใจ มันบิดเบี้ยว แตกสลาย และหลอมรวมขึ้นใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า รอยแยกมิติขนาดใหญ่สายแล้วสายเล่าแผ่ขยายไปสู่ส่วนลึกของฟ้าบุพกาล
หมอกควันผุพังสีเทาดำพวยพุ่งออกจากร่างของมันไม่ขาดสาย แปรเปลี่ยนเป็นอสรพิษยักษ์หนาทึบนับหมื่นนับพันพันรัดพันรอบกาย พวกมันกัดแทะมหามรรคโดยรอบอย่างต่อเนื่อง เสียงกัดกร่อนดังซู่ ๆ เสียดแทงดวงจิตวิญญาณ เพียงได้ยินก็เพียงพอจะทำให้จิตใจของราชันเซียนจมดิ่ง