เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 471 บางที ข้าอาจเป็นส่วนหนึ่งของสมรภูมินี้
ยามนี้ แม้ความทรงจำของจักรพรรดิหยวนจะว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง ทว่าในห้วงความคิดกลับมีเคล็ดวิชาหนึ่งปรากฏขึ้นมา นั่นคือ «เคล็ดอมตะเก้าดับเก้าสุดขีดเก้าสวรรค์เก้าห้า»!
เคล็ดวิชานี้ปรากฏขึ้นอย่างฉับพลันในส่วนลึกของห้วงสมุทรแห่งปัญญาของจักรพรรดิหยวน
จักรพรรดิหยวนนั่งนิ่งอยู่บนก้อนหินใหญ่หยาบกระด้างนอกหมู่บ้านชาวประมง ลมทะเลพัดมาจากสุดขอบทะเลชาง หอบเอาความชื้นเค็มคาวเข้าปะทะร่างของเขา
นภามืดครึ้มราวถูกฉาบด้วยเถ้าถ่านแห่งความตาย หมอกควันความอัปมงคลภายนอกพิภพหนาทึบกว่าสามเดือนก่อนหลายเท่า
สัตว์ร้ายมหึมาแต่ละตัววนเวียนซุ่มซ่อนอยู่ในหมอกควัน ราวจระเข้ยักษ์ใต้ทะเลลึกกำลังจ้องมองเหยื่อ พวกมันพร้อมเคลื่อนไหวทุกเมื่อ กลิ่นอายอำมหิตผุพังนั้น แม้กั้นด้วยเขตแดนก็ยังแผ่แรงกดดันลงมายังโลกมนุษย์อย่างเลือนราง
ทว่าจิตใจของจักรพรรดิหยวนมิได้อยู่กับสัตว์ร้ายภายนอกแดนเหล่านี้เลย
เขาหลุบตาลง ราวกำลังสดับเสียงกระซิบที่ลอยมาจากส่วนลึกแห่งกาลนิรันดร์
เคล็ดวิชานั้นลอยนิ่งอยู่เหนือต้นกำเนิดแห่งจิตสำนึก ทุกตัวอักษรประทับลงบนดวงจิตวิญญาณอย่างสมบูรณ์ไร้ตำหนิ แฝงกลิ่นอายโบราณอันกว้างใหญ่ ราวมิใช่มรดกมรรคของชาตินี้ อีกทั้งยังห่อหุ้มด้วยความหนาวเย็นเสียดกระดูกจากห้วงลึก
«เคล็ดอมตะเก้าดับเก้าสุดขีดเก้าสวรรค์เก้าห้า»