เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 470 ฟื้นคืนกลับมา! ความทรงจำที่ว่างเปล่า!
ภายในห้วงมิติลึกลับ รากแก่นยักษ์ที่ค้ำจุนห้วงจักรวาลได้หายไปแล้ว
ราวกับมันไม่เคยมีอยู่มาก่อน เหลือเพียงกลิ่นอายจาง ๆ บางอย่างแผ่กระจายอยู่ในความว่างเปล่าสีเทาขาว คล้ายไออุ่นที่หลงเหลือหลังตื่นจากความฝันอันยิ่งใหญ่
ร่างของจักรพรรดิหยวนยืนตระหง่านอยู่กลางห้วงมิติแห่งนี้
กายเนื้อซึ่งกูกาใช้ต้นกำเนิดของตนเป็นสิ่งแลกเปลี่ยนในการหล่อสร้าง บัดนี้ได้ก่อรูปขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว
มันไม่ใช่เงามายาอีกต่อไป ไม่ใช่รูปลักษณ์อันเปราะบางของวิญญาณแท้ที่แตกสลายเกาะติดอยู่บนรากแก่น หากเป็นร่างกายที่แท้จริง สมบูรณ์ และเปี่ยมล้นด้วยพลัง
เขายืนเท้าเปล่าอยู่ในความว่างเปล่า เส้นผมสีดำดุจน้ำตกทิ้งตัวลงถึงเอว ทุกเส้นผมล้วนไหลรินด้วยประกายล้ำลึก ราวกับเป็นสสารที่หลอมรวมขึ้นจากนภาราตรีท่ามกลางความเงียบสงัด
อาภรณ์สีแดงผืนหนึ่งคลุมอยู่บนร่างของเขา สีแดงเข้มดุจโลหิต ทว่ากลับแฝงด้วยความอบอุ่นบางอย่างที่ยากจะบรรยาย ราวกับเป็นอุณหภูมิสุดท้ายที่ตัวตนอันล่วงลับทิ้งเอาไว้
ลวดลายบนอาภรณ์เรียบง่ายเก่าแก่และเป็นธรรมชาติ ไร้ร่องรอยการแกะสลักจากฝีมือมนุษย์ ราวกับเติบโตขึ้นมาจากฟ้าดินด้วยตนเอง
ระหว่างหว่างคิ้วมีตราประทับสองสีแดงดำสายหนึ่งหมุนเวียนอย่างเงียบงัน