กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 9 ให้เกียรติเจ้าแล้วเจ้าไม่เอา งั้นก็ตามนี้
เมื่อประตูตำหนักไทเฮาถูกผลักออก อวิ๋นลั่วหลียังคงหวีผมอยู่
หวีเงินหยุดชะงักค้างอยู่ในเส้นผม
นางไม่หันหลังกลับ เพียงเห็นเงาของชุดผู้บังคับบัญชาสีม่วงเข้มทอดอยู่บนพื้นหยกจากในกระจก ราวกับงูพิษที่นอนซุ่มรออยู่
สวีไฉคุนยืนอยู่ที่ประตูตำหนัก มิได้ก้าวเข้ามา
“ไทเฮา” เสียงเขาเรียบเฉย ฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์ใด “ฝ่าบาททรงเรียกพบ ขอเชิญพระนางเข้าเฝ้าที่ห้องทรงพระอักษรพ่ะย่ะค่ะ”
ในกระจก ริมฝีปากของอวิ๋นลั่วหลีกระตุกวูบหนึ่ง
จากนั้นนางก็ยิ้ม
มิใช่ยิ้มเย็นชา หากเป็นยิ้มเพราะเห็นว่ามันน่าขันจริง ๆ
“เข้าเฝ้าหรือ” นางหันกายกลับ ในมือยังกำหวีเงินเล่มนั้นไว้ ฟันหวีบาดลงในง่ามนิ้วจนเจ็บ “เขาให้ข้าไปเข้าเฝ้าเขาอย่างนั้นหรือ”