บทที่ 162

บทที่ 162

หากเป็นทะเลจิตดาราจักรเมื่อก่อน ในเวลานี้ย่อมบังเกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำซัดซ่าอย่างแน่นอน

ทว่ายามนี้ ทะเลจิตได้ก่อตัวขึ้นเป็นพิภพจำลองแล้ว อย่างมากที่สุดก็เพียงแค่เกิดพายุหมุนลูกหนึ่งภายในพิภพจำลองเท่านั้น

ม่ออวี๋ไม่มีความรู้สึกไม่สบายตัวแม้แต่น้อย ในทางกลับกันกลับรู้สึกง่วงเหงาหาวนอนอยู่บ้าง

นางหาวออกมาอย่างขี้เกียจ หรี่ตาลงมองคัมภีร์พิสดารจันทร์แดงที่กำลังสั่นสะท้านไม่หยุดอยู่กลางอากาศ

"เมื่อไหร่จะเสร็จ หากไม่มีอะไรแล้วข้าจะได้กลับไปนอน"

การสั่นสะเทือนที่รุนแรงเช่นนี้ ในยามนี้ส่งผลกระทบต่อนางไม่ได้เลยสักนิด ไม่มีอาการปวดศีรษะแทบระเบิดแม้แต่น้อย

"เจ้ากระบี่น้อย พาข้าไปเขาจื่อเสีย ข้าจะนอนสักงีบก่อน"