บทที่ 163

บทที่ 163

"พวกเจ้าอาจจะเก่งกาจจริง ๆ แต่ที่นี่พวกเรามีคนถึงสี่ห้าสิบคน เป็นผู้บำเพ็ญเพียรที่แข็งแกร่งทั้งขั้นแกนทองคำและขั้นทารกวิญญาณ พวกเจ้าจะสู้ไหวหรือ"

ศิษย์สำนักทัวเยว่หลังจากผ่านศึกหนักหน่วงเหลือรอดกันอยู่เพียงสิบกว่าคน ทุกคนต่างก็บาดเจ็บพิการ ไม่มีทางที่จะเป็นผู้ช่วยให้ม่ออวี๋ได้เลย

พวกเขามีความมั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่าจะสามารถจัดการม่ออวี๋ได้ที่นี่

ม่ออวี๋หรี่ตาลงอย่างเกียจคร้าน โอ้? เช่นนั้นหรือ

นางหาวออกมาอย่างเกียจคร้าน ปลายเท้าแตะเบา ๆ บนกระบี่กลืนจิตวิญญาณ ร่างกายลอยละลิ่วมาอยู่บนกระบี่ของศิษย์ชายที่อยู่ข้างกาย

ศิษย์ชายผู้นั้นตื่นเต้นเสียจนใบหน้าแดงก่ำ รีบขยับถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อเว้นที่ว่างให้ม่ออวี๋

"ไป"

ม่ออวี๋เปล่งคำเดียวออกมาอย่างแผ่วเบา