บทที่ 161

บทที่ 161

ทว่าชายผู้นั้นกลับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง มองดูนางด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"เหตุใดเจ้าถึง..."

ม่ออวี๋ยิ้มออกมา "หากว่าข้าบอกเจ้าว่าทั้งโลกบำเพ็ญเซียนเป็นเพียงเรื่องหลอกลวงเล่า? เจ้าเชื่อหรือไม่"

ชายผู้นั้นคล้ายกับถูกหมัดซัดเข้าใส่ เซถอยหลังไปหลายก้าวอย่างสะเปะสะปะ ในปากพึมพำเสียงเบา

"เรื่องหลอกลวง..."

"ข้ารู้สึกได้ตั้งนานแล้ว..."

เมื่อมองดูท่าทางราวกับคนสติฟั่นเฟือนของเขา ม่ออวี๋ก็ล่วงรู้ทันทีว่าซากปรักหักพังแห่งนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร

คงเป็นเพราะยามที่เขาอยู่ท่ามกลางความสิ้นหวัง สติแตกถึงเพียงนี้จึงทำลายทุกสิ่งทุกอย่างทิ้งเสีย

พลันนั้นชายผู้นั้นก็เงยหน้าขึ้นหัวเราะเสียงดังลั่น "ฟ้าดินนี้นี่นะ คิดจะทำลายล้างผู้บำเพ็ญเพียรในใต้หล้าทั้งหมด คิดจะ..."