บทที่ 151

บทที่ 151

ไป๋โหรวจิ้งพึมพำเบา ๆ "หากข้าได้อยู่สำนักเดียวกับม่ออวี๋คงดีไม่น้อย พรสวรรค์ของม่ออวี๋ยอดเยี่ยมปานนี้ บางทีอาจนำพาสำนักก้าวขึ้นเป็นสำนักชั้นหนึ่งได้ ส่วนข้าเพียงแค่รอรับส่วนบุญนอนรออยู่เฉย ๆ ก็พอ"

แม้ว่าการให้ม่ออวี๋มาเป็นเพื่อนร่วมทีมจะทำให้เธอนึกอิจฉาริษยาจนแทบคลุ้มคลั่ง

ทว่าการเป็นเพื่อนร่วมทีมย่อมดีกว่าการเป็นศัตรูกันอย่างเทียบกันไม่ได้

เพียงแต่ว่า สิ่งที่ทำให้เธอกลัดกลุ้มใจที่สุดในยามนี้ไม่ใช่เรื่องทำอย่างไรจึงจะได้เป็นเพื่อนร่วมทีมกับม่ออวี๋ แต่เป็น...

ทำอย่างไรจึงจะสามารถเสพสุขกับอวี่จวินเฮ่าได้สักครา

หากยังไม่ตั้งใจทำภารกิจนี้ให้ดีมีหวังต้องถูกลงโทษอีกเป็นแน่

ม่ออวี๋ผู้ซึ่งอยู่ไกลออกไปทางเหนือ ณ สระถ้ำจันทร์ เก็บกระบี่กลืนจิตวิญญาณกลับคืนมา

ใต้ร่มไม้ใหญ่ นางลืมตาขึ้นฉับพลัน

นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นในยามนี้กำลังทอประกายแปลกประหลาดเจิดจ้า