บทที่ 152

บทที่ 152

"เจ้าอย่าเข้ามานะ!"

อวี่จวินเฮ่าลืมตาทั้งสองข้างขึ้น แววตาเต็มไปด้วยสีแดงฉานของโลหิต

หากว่ายังหลงเหลือสติปัญญาอยู่เสี้ยวหนึ่ง เกรงว่าเขาคงจะอดใจพุ่งเข้าหาม่ออวี๋ไปนานแล้ว

แน่นอนว่าการที่เขายังรักษาความสติเอาไว้ได้นั้น ไม่ใช่เพราะว่าไม่อยากทำร้ายม่ออวี๋ แต่เป็นเพราะไม่อยากถูกม่ออวี๋ซัดต่างหาก

ม่ออวี๋ผู้หยั่งรู้ทะเลจิตมหาอริยะแล้ว เรียกได้ว่าเป็นเทพสังหารเดินดินชัดๆ เขาน่าจะต้องหาศิษย์น้องเล็กมาคอยคุ้มครองเสียแล้ว

"ข้าโดนยา แช่น้ำเย็นน่าจะช่วยบรรเทาลงได้บ้าง เจ้าถอยไปไกลๆ อย่าเข้ามาใกล้ข้า..."

ม่ออวี๋พยักหน้ารับ กวาดสายตาสำรวจรอบด้าน แล้วพลิกหาโอสถบางส่วนออกมาจากภายในภาชนะมิติ

"ข้ามี... โอสถชิวเฟิง โอสถฉางฉุน โอสถกู้หยาง โอสถหลงหยวน... เจ้าต้องการชนิดใดเล่า"

อวี่จวินเฮ่าแทบจะทานทนไม่ไหว