บทที่ 106

บทที่ 106

ประมุขตระกูลเพิ่งจะมองเห็นชัดเจนว่าฮูหยินของตนกลายเป็นหัวหมูไปเสียแล้ว

ใบหน้าบวมเป่งขึ้นสูง ผิวหนังบริเวณที่บวมถูกดันจนตึงมันวาว ทว่าภาพลักษณ์นี้ช่างน่ากลัวเสียจริง

ประมุขตระกูลเบือนสายตาหนีแล้วกดตัวฮูหยินหวางให้นอนลงตามเดิม "เจ้าพักผ่อนให้ดีเถอะ ในบ้านยังจะมีสตรีผู้ใดทำให้เจ้าโมโหได้ถึงเพียงนี้... แคก ๆ อนุในเรือนของข้าคงไม่มีผู้ใดกล้าหาญถึงเพียงนั้นกระมัง"

พอได้ยินว่าสามีเอ่ยถึงอนุในเรือน ฮูหยินหวางก็ยิ่งเจ็บตับด้วยความโกรธ

"เป็นหยุนเอ๋อร์ต่างหาก!"

สามคำนี้เกือบจะหลุดลอดออกมาจากลำคอของนาง

ประมุขตระกูลโล่งใจขึ้นเล็กน้อย แต่แล้วก็กลับมาเคร่งเครียดอีกครั้ง

เรื่องของบุตรชายนั้นร้ายแรงกว่านางมากนัก

"ว่าอย่างไรนะ? ในเรือนของหยุนเอ๋อร์มีสตรีแล้วหรือ?"