บทที่ 107

บทที่ 107

บรรดาผู้แข็งแกร่งที่อยู่ข้าง ๆ ต่างก็ได้ยินคำพูดนี้และพากันส่งสายตากดดันไปหาเขา

หวางหยุนเอ้อชะงักไป อ้าปากพะงาบ ๆ คล้ายอยากจะแก้ตัวให้ตนเอง

ทางด้านเสียงน้ำป่าไหลหลากดังขึ้นเรื่อย ๆ ประมุขตระกูลตบไหล่เขาแล้วสะบัดมือใหญ่ออกคำสั่ง

"รีบไป เวลาของเราเหลือน้อยแล้ว บริเวณเขตเขาหลังมีหอแรงโน้มถ่วงและหอวิชาบำเพ็ญอันล้ำค่าของเราอยู่ ต้องปกป้องสองสถานที่นี้เอาไว้ให้ได้เป็นอันขาด"

หอทั้งสองแห่งนี้มีความสำคัญยิ่งยวดต่อตระกูล สิ่งของอื่นล้วนโยนทิ้งไปได้ แม้แต่หอตำราจะถูกเผาทำลายไปตามยถากรรมก็ช่างปะไร แต่ยกเว้นก็แต่หอทั้งสองแห่งนี้ที่จำเป็นต้องรักษาไว้ให้ได้

"ขอรับ!"

ในที่สุดม่ออวี๋ก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจนได้

นางผลักบานประตูและเดินออกจากห้อง

ด้านนอกโกลาหลวุ่นวายกันไปหมด