บทที่ 105

บทที่ 105

ฮูหยินหวางยังคงบ่นพึมพำไม่หยุด "ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่าเกิดพึงพอใจในตัวแม่นางที่พบระหว่างทาง และอยากจะพามาแต่งเข้าบ้าน ผ่านมาจนถึงตอนนี้คนก็ยังหาไม่พบ แล้วตอนนี้ยังมาเปลี่ยนใจอีกหรือ เจ้าเนี่ยนะ ต้องทุ่มเทจิตใจทั้งหมดให้กับการบำเพ็ญเพียรเข้าไว้ ถึงจะบรรลุขั้นทารกวิญญาณโดยเร็วที่สุดได้ จึงจะสามารถสยบผู้คนและได้รับการยอมรับจากทุกคน"

หวางหยุนเอ้อหรี่ตาลงเล็กน้อย

เขานึกถึงสตรีผู้นั้นขึ้นมา

ตอนที่พบกันบนถนนเป็นเพียงความงามที่ปรากฏให้เห็นชั่วแวบเดียวและได้สัมผัสกันเพียงผิวเผิน แต่เขาก็ไม่สามารถลบเลือนตัวตนของคนผู้นั้นออกจากใจได้อีกเลย

หลังจากนั้น ไม่ว่ามารดาจะให้เขาหมั้นหมายกับแม่นางตระกูลใด เขาก็จะนึกถึงแม่นางผู้นั้นอยู่เสมอ

ทว่าในยามนี้...