บทที่ 37

บทที่ 37

เช้าตรู่ของวันต่อมา เหล่าศิษย์สำนักสุ่ยหยุนต่างไม่ได้หลับไม่ได้นอนตลอดทั้งคืนเพื่อร่วมกันขบคิดกลยุทธ์สำหรับการประลองในวันถัดไป

เมื่อเดินออกมาพร้อมกับรอยคล้ำใต้ดวงตากลับพบว่าทั่วทั้งสำนักจินหยางราวกับเพิ่งผ่านพ้นภัยพิบัติมา ทั่วทั้งเส้นทางสามารถพบเห็นศิษย์ที่มีใบหน้าบวมปูด แขนขาหัก ทั้งยังพันผ้าพันแผลอยู่เนือง ๆ

เหล่าศิษย์ต่างพากันงุนงง "นี่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่"

อวี่จวินเฮ่าพากลุ่มคนสำนักทัวเยว่เดินตามมาอยู่รั้งท้าย

ศิษย์คนหนึ่งเอ่ยถามด้วยเสียงเบา "ไม่ใช่กระมัง สำนักสุ่ยหยุนนี่โชคดีอะไรปานนั้น รอบนี้หรือว่าจะชนะจริง ๆ"

"ไม่ว่าจะชนะด้วยวิธีใดก็ตาม ขอแค่ชนะ เรื่องนี้แพร่สะพัดออกไปในยุทธจักร ชื่อเสียงของสำนักสุ่ยหยุนก็ย่อมโด่งดังขจรขจายอย่างแท้จริงแล้ว"