บทที่ 24

บทที่ 24

กงม่านไม่ได้เดินไปไกลนัก นางกลัวว่าไป๋โหรวจิ้งจะรังแกม่ออวี๋ จึงซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังแล้วแอบมองดูอยู่เงียบ ๆ

ทว่าคาดไม่ถึงเลยว่า หลังจากไป๋โหรวจิ้งเข้าไปได้ไม่นานก็ต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนออกจากเรือนพักมาด้วยความตื่นตระหนก

ความบาดหมางระหว่างเธอกับไป๋โหรวจิ้งมีมาเนิ่นนานหลายปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกเลยกระมังที่ได้เห็นไป๋โหรวจิ้งมีสภาพลนลานน่าสมเพชถึงเพียงนี้

ไป๋โหรวจิ้งผู้นั้นมักจะแสดงท่าทีสง่างามมั่นคงอยู่เสมอ ภายนอกทำทีเป็นอ่อนแอไร้เดียงสาเพื่อยั่วยวนจิตใจบุรุษ ทว่าลับหลังกลับมักจะทำตัวผยองลำพองใจในยามที่ได้ดีอยู่ร่ำไป

แต่ม่ออวี๋เก่งกาจจริง ๆ!

เมื่อเปิดประตูออกมา นางก็พุ่งเข้าไปสวมกอดม่ออวี๋เสียเต็มรัก