บทที่ 23

บทที่ 23

แผ่นหลังของนางเหยียดตรง กระดูกปีกผีเสื้อบอบบางโผล่พ้นร่มผ้าออกมารำไร ราวกับภาพวาดอันสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

รอบกายของนางแผ่กลิ่นอายความงามอันเป็นเอกลักษณ์ออกมาโดยธรรมชาติ ไม่ถูกแต้มเปื้อนด้วยกิเลสตัณหาทางโลก ราวกับว่าต่อให้เป็นเงินทอง ชื่อเสียง หรือความกำหนัดใด ๆ เมื่อมาอยู่บนตัวนางแล้วล้วนเป็นมลทินทั้งสิ้น

สายลมเย็นที่พัดผ่านหัวใจของเหล่าศิษย์เมื่อครู่หายไปแล้ว ยามที่พวกเขากลับมามองไป๋โหรวจิ้งอีกครั้ง รัศมีพิเศษบนตัวนางก็พลอยมลายหายไปด้วย ฟิลเตอร์ที่พวกเขาเคยมีต่อตัวนางจึงมลายสิ้น

นางก็เป็นเพียงศิษย์ทางโลกธรรมดา ๆ คนหนึ่งเท่านั้น เพียงแค่หน้าตาดำดีสีไม่ตกกว่าคนอื่นอยู่บ้าง ไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษตรงไหนเลย

ม่ออวี๋ผู้ "ไม่ถูกความทางโลกแปดเปื้อน" เมื่อได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาใกล้ นางก็วางนิยายประโลมโลกเล่มเล็กในมือลงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์