บทที่ 22

บทที่ 22

ความโกรธ ความริษยา ความเจ็บแค้น...

อารมณ์เหล่านี้ เขาไม่มีเลยสักนิด

เขากลับเพียงแค่มองภาพตรงหน้าอย่างสงบ

ไป๋โหรวจิ้งมุดออกมาจากอ้อมอกของเติ้งหลิน ในดวงตาดุจน้ำยังมีหยาดน้ำตาคลอเบ้าจวนเจียนจะหยด

นางคว้าชายเสื้อของเติ้งหลินไว้อย่างน่าสงสาร

"ศิษย์พี่ ที่ท่านมีโอสถรักษาอาการบาดเจ็บที่ได้ผลดีหรือไม่เจ้าค่ะ? พอจะแบ่งให้ข้าสักหน่อยได้ไหมเจ้าค่ะ? อีกสักพักพอข้าได้เบี้ยหวัดประจำเดือนแล้วจะรีบนำมาคืนท่านเจ้าค่ะ"

ท่าทีของนางนี้น่าเวทนาเสียเหลือเกิน ยิ่งทำให้เติ้งหลินใจอ่อนยวบ

"ได้สิ ข้ามีอยู่บ้าง"