บทที่ 14

บทที่ 14

มาถึงหอปรุงยา ที่นี่เมื่อเทียบกับหอฝึกวิชาที่กำลังซ่อมแซมอยู่ กลับดูเงียบสงบเป็นพิเศษ

ศิษย์ที่มาที่นี่มีไม่มากนัก ส่วนใหญ่ต่างให้ความสำคัญกับการฝึกฝนพลังตนเอง หลายคนมองว่าการปรุงยาเป็นวิถีบำเพ็ญนอกรีต หาเงินได้แต่ไม่มีประโยชน์อื่นใด

ม่ออวี๋เดินมาแล้วหยิบดอกไม้ในตะกร้าออกมา

"ได้ยินมาว่าสมาคมนักปรุงยาของพวกท่านรับซื้อสมุนไพรล้ำค่า ลองดูของข้าชิ้นนี้สิว่าพอใช้ได้หรือไม่"

ศิษย์ผู้นั้นทำท่าทางเกียจคร้าน ชำเลืองมองอย่างไม่ใส่ใจ

"ของไร้ค่าอันใด ไม่รับ"

ม่ออวี๋ "..."

นี่คือราชาโบตั๋นที่คัดมาอย่างดีจากหมื่นต้น ในบรรดาสมุนไพรนับว่าบรรลุถึงระดับลึกลับแล้ว แต่ไอ้หมอนี่กลับยังมองไม่เห็นค่าอีกหรือ

"มิเช่นนั้นเจ้าลองดูให้ละเอียดอีกสักหน่อยดีหรือไม่" ม่ออวี๋เอ่ยถาม