บทที่ 13

บทที่ 13

คงจิ้นยังคงให้พวกเขาคอยจับตาดูอยู่ต่ออีกหลายวัน ส่วนม่ออวี๋ทุกวันเอาแต่รดน้ำพรวนดินกวาดลาน ช่างสุขสำราญใจเสียจริง

คนที่มาคอยเฝ้าจับตาดูนางเริ่มทนดูต่อไปไม่ไหว รู้สึกว่ากำลังเสียเวลาชีวิตของตนเองเปล่าประโยชน์

ยุคสมัยนี้เพื่อสำนักของตนเองแล้ว ตั้งแต่ศิษย์สายตรงไปจนถึงศิษย์วงนอก ผู้ใดบ้างที่ไม่ตั้งใจบำเพ็ญเพียรทุกวัน ต่างหวาดกลัวว่าจะถูกคนอื่นทิ้งห่าง

แต่ม่ออวี๋ผู้นี้ วัน ๆ เอาแต่นอนหลับ หากอารมณ์ดีเข้าหน่อยก็จะออกไปเดินเล่นรอบหนึ่ง ช่างเป็นการผลาญเวลาชีวิตเสียจริง!

ศิษย์สองคนที่ถูกส่งมาเฝ้าต่างพากันมีสีหน้าห่อเหี่ยว นำเรื่องนี้มารายงาน