เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 110
ฉับพลัน เขารู้สึกว่าการดิ่งตัวหยุดลง มีเสียงหนึ่งจากที่ไกลค่อยๆ ดังใกล้เข้ามา เรียกชื่อเขาอย่างร้อนรน
“แฮร์รี่! เธอเป็นอย่างไรบ้าง? แฮร์รี่!”
เสียงนี้ทะลุผ่านเสียงหัวเราะอันน่าสยดสยองและเสียงกรีดร้องที่น่าเศร้าสลด เขาจำได้ว่าเคยได้ยินเสียงนี้เรียกชื่อเขามานับครั้งไม่ถ้วน เขาอยากลืมตาดูให้ชัด อยากอ้าปากตอบรับ ทว่าแขนขาแข็งทื่อ จิตสำนึกเลือนราง ยากจะหลุดพ้นจากสภาวะนั้น
คนผู้นั้นตระหนักถึงบางอย่าง เธอตะโกนออกมาว่า “เอกซ์เปกโต พาโตรนุม” ความรู้สึกเย็นเยียบกำลังละลายไปจากทั่วร่างของเขา ราวกับแสงอาทิตย์ยามฤดูใบไม้ผลิสาดส่องลงมาฉับพลัน น้ำแข็งในฤดูหนาวมลายหายไปในพริบตา
ในที่สุดเขาก็พยายามลืมตาขึ้น เห็นสีหน้าเป็นกังวลของโรซามอนด์ แสงสีเงินยวงไหลเวียนอยู่รอบตัวพวกเขา ขวางพวกผู้คุมวิญญาณที่กำลังจ้องจะเข้ามาไว้ภายนอกแสงสว่างนั้นทั้งหมด