เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 109
โรซามอนด์เอ่ยปากอย่างลังเลว่า “เอ่อ... คุณจะทานอะไรหน่อยไหมคะ ศาสตราจารย์ลูปิน”
หมาป่าสีดำชะงักค้างอยู่กับที่ ท่าทางข่มขู่ที่เสแสร้งไว้เผยความงุนงงออกมาหลายส่วน
โรซามอนด์เห็นเขาไม่ขยับ จึงหยิบออกมาอีกสองจานวางบนพื้นแล้วแนะนำว่า “มันช่วยรักษาอาการอ่อนเพลียของร่างกายได้ดีมากเลยค่ะ”
ลูปินดึงสติกลับมาจากความมึนงง เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลดหัวหมาป่าขนาดใหญ่ลงมางับปลาดิบชิ้นหนึ่ง ไม่ปฏิเสธความปรารถนาดีของนักเรียนที่ค้นพบตัวตนที่แท้จริงของเขาแล้ว
เพราะดูเหมือนเขาจะทำอะไรไม่ได้แล้ว เธอทราบตัวตนของเขา และดูเหมือนไม่มีแผนจะไปจากที่นี่ อีกอย่างเขาคงไม่สามารถคาบปกเสื้อเธอแล้วโยนเธอออกไปได้...
ลูปินเพิ่งตระหนักเป็นครั้งแรกว่า เหตุใดแม้เขาจะรู้สึกว่าโรซามอนด์ดูว่านอนสอนง่าย แต่ศาสตราจารย์คนอื่นกลับประเมินเธอว่ามีความกล้าหาญมาก โดยเฉพาะศาสตราจารย์มักกอนนากัลที่กำชับเขาหลายครั้งให้ระวังโรซามอนด์ไว้