เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 567 ได้รับน้ำค้างหมื่นมหัศจรรย์อีกครา
ต้นท้อภูตวิญญาณรับการสืบทอดจากบรรพชนหลงไหวล่วงเลยไปแล้วสามชั่วยาม ทั้งต้นหยั่งรากนิ่งสนิทอยู่บนลานกว้าง มีเพียงใบเขียวชอุ่มที่ดูสดใสเปล่งปลั่งขึ้นเรื่อย ๆ
ริมทะเลสาบตื้น บรรพชนหลงไหวมองดูลู่ผิงพลางเอ่ยถาม "สหายตัวน้อยลู่ แม้เสี่ยวเถาซู่จะได้รับการสืบทอดของข้าไปแล้ว ทว่าหากอยากก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว วิธีที่ดีที่สุดย่อมเป็นการอยู่กับข้าที่นี่ ภายใต้คำชี้แนะอย่างใกล้ชิดของข้า นางจะไม่ต้องเดินอ้อมให้เสียเวลา เช่นนี้แล้ว รอจนกำแพงนภาหมื่นพิษเปิดออกในคราวหน้า เชื่อว่าเสี่ยวเถาซู่ย่อมมีความสำเร็จอยู่บ้าง ถึงเวลานั้นข้าค่อยปล่อยนางออกไป ในโลกผู้บำเพ็ญเซียนก็คงพอมีกำลังเอาตัวรอดได้แล้ว"
อันที่จริงในตอนที่ลู่ผิงส่งเสี่ยวเถาซู่มารับการสืบทอดจากบรรพชนหลงไหว เขาก็คิดถึงเรื่องนี้ไว้แล้ว เมื่อได้ยินเช่นนั้นลู่ผิงจึงนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามบรรพชนหลงไหวด้วยคำถามที่ไม่เกี่ยวข้องกันว่า "ผู้อาวุโสมีตบะสูงส่งยิ่งนัก เหตุใดจึงไม่ออกไปท่องเที่ยวเปิดหูเปิดตาในโลกผู้บำเพ็ญเซียนดูบ้างเล่าขอรับ?"