เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 568 ต้าเป่าทำหลงไหวหัวเราะ
เมื่อเห็นต้นท้อต้นน้อยกลับเข้าไปในศาสตราเวทมิติอีกครั้ง ลู่ผิงกลับมองเห็นแววอิจฉาพาดผ่านดวงตาของบรรพชนหลงไหวโดยไม่ทราบสาเหตุ แม้ผู้ที่อยู่เบื้องหน้าจะเป็นเพียงหุ่นเชิดร่างอวตารนอกกาย แต่ลู่ผิงยังคงสัมผัสได้ถึงความปั่นป่วนทางอารมณ์อย่างรุนแรงจากร่างของเขา
หลงไหวถอนหายใจยาว พลางตั้งฝ่ามือขึ้นแล้วฟันลงสู่พื้นดินทันใด พื้นดินพลันแยกออกเป็นรอยแยกกว้างราวสามเชียะ กลิ่นอายที่เปี่ยมด้วยพลังชีวิต ทว่าแฝงไว้ด้วยความโอบรับทุกสรรพสิ่งเฉกเช่นเดียวกันก็แผ่ออกมาจากส่วนลึกของรอยแยก
เมื่อกลิ่นอายที่เอ่อล้นออกมาทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับมีบางสิ่งในก้นบึ้งรอยแยกกำลังจะพุ่งทะลักออกมา
ทว่ายังไม่ทันที่สิ่งในรอยแยกจะโผล่พ้นพื้นดิน ร่างอ้วนทึกร่างหนึ่งกลับผลุนผลันพุ่งพรวดขึ้นมาจากใต้ดินอย่างลนลาน ครั้นตกลงบนพื้น ดวงตากลมเล็กคู่นั้นก็กลอกไปมาอย่างลุกลี้ลุกลน และมองเห็นลู่ผิงกับบรรพชนหลงไหวที่อยู่ด้านข้างอย่างรวดเร็ว ร่างที่กำลังจะวิ่งหนีจึงหยุดชะงักลงทันควัน