เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 566 ต้นท้อวิญญาณผู้รับสืบทอด
ต้าเป่าได้ยินลู่ผิงถามเช่นนั้น ก็เอ่ยขึ้นอย่างลำพองใจทันทีว่า "ลูกพี่ ลืมไปแล้วหรือว่าข้าคือหนูหาขุมทรัพย์ผู้เลื่องชื่อ จะมีสมบัติใดรอดพ้นสายตาข้าไปได้? ของวิเศษในดงไม้ผืนนั้น ย่อมเป็นของวิเศษที่ไม่ด้อยไปกว่าหยาดหยกว่านเมี่ยวแน่นอน ซ้ำยังเป็นของวิเศษแห่งฟ้าดินธาตุดินอีกด้วย!"
ลู่ผิงเอ่ยอย่างระอาว่า "ยังจะหนูหาขุมทรัพย์อีก เจ้ามันหนูเสาะวิญญาณชัด ๆ ไปอ้างตัวเป็นหนูหาขุมทรัพย์ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? หากในดงไม้นั้นมีของวิเศษไม่ด้อยไปกว่าหยาดหยกว่านเมี่ยวจริง คงเป็นเพราะมันเป็นสมบัติธาตุดินที่ตรงกับธาตุการฝึกตนของเจ้า เจ้าถึงได้จับสัมผัสได้ใช่หรือไม่?"
ต้าเป่าถูกลู่ผิงจี้ใจดำเข้าอย่างจัง ก็พลันหัวเราะแหะ ๆ อย่างเคอะเขิน แล้วล่าถอยไปยืนอยู่ด้านหลังลู่ผิงอย่างเก้อกระดาก
ทว่าลู่ผิงกลับเริ่มให้ความสนใจต่อสมบัติที่ต้าเป่ากล่าวถึงขึ้นมา ในเมื่อต้าเป่าเอ่ยปากอย่างมั่นอกมั่นใจว่าในดงไม้มีของวิเศษที่ไม่ด้อยไปกว่าหยาดหยกว่านเมี่ยว ย่อมมิใช่การพูดพล่ามไร้แก่นสาร ตัวมันจะต้องมีความมั่นใจอยู่ระดับหนึ่งเป็นแน่