ตอนที่ 142 เกิดข้อพิพาท

ตอนที่ 142 เกิดข้อพิพาท

ขณะที่ลู่ผิงกำลังกระอักกระอ่วนท่ามกลางสายตาเลื่อมใสระคนริษยาของฝูงชน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “มีเรื่องเล่าว่าเมื่อครั้งที่เว่ยซวีเหริน ปรมาจารย์ปรุงยาแห่งสำนักเสวียนหลิงออกท่องโลกในวัยเยาว์ เคยได้เทียบโอสถคงความเยาว์วัยมาจากทะเลตะวันออก ในทะเลเหนือมีเพียงเขาผู้เดียวที่ครอบครองเทียบยานี้ เว่ยซวีเหรินหวงแหนมันประดุจชีวิต ไม่เคยถ่ายทอดให้แก่ผู้ใด เขาใช้เทียบยานี้ปรุงโอสถคงความเยาว์วัย กอบโกยหญ้าวิญญาณและศิลาวิญญาณจากผู้บำเพ็ญหญิง รวมถึงบุรุษที่ต้องการเอาใจสตรีไปไม่น้อย เจ้าหนู เทียบยาของเจ้าได้มาจากผู้ใด? โอสถคงความเยาว์วัยนี้เจ้าปรุงเองหรือมีผู้ใดมอบให้? หากเจ้าปรุงเอง แล้วเจ้าได้รับสืบทอดมาจากผู้ใดกัน?”

ผู้พูดเอ่ยอย่างเนิบนาบในคราแรก คล้ายกำลังเล่านิทาน ดึงดูดความสนใจของทุกคนไปจนหมด แต่พอถึงตอนซักถาม สีหน้าแววตาก็พลันดุดันเข้มงวดขึ้นมาราวกับปักใจเชื่อแล้วว่าความเป็นมาของลู่ผิงมีเงื่อนงำ ขณะเดียวกัน พลังกดดันอันกล้าแข็งสายหนึ่งก็โถมซัดเข้าใส่ลู่ผิงอย่างท่วมท้น จนกดให้เขาหายใจสะดุด!

ลู่ผิงหันขวับกลับไปมองด้วยความประหลาดใจ ผู้ที่พูดก็คืออาจารย์ของเถาจื่อฟาง ปรมาจารย์ปรุงยาแห่งสำนักเจินหลิง นักพรตเสวียนจิ่งผู้มีพลังขั้นหลอมแก่นช่วงกลางนั่นเอง