เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 35 เดินออกจากหลังเขา สายตานับไม่ถ้วนจับจ้อง
ใต้เชิงเขาหลังเขา สุดปลายบันไดศิลา
ผู้อาวุโสอวิ๋นโม่ยืนอยู่ที่นี่มาตลอดสองชั่วยามเต็มแล้ว
ตั้งแต่เค่อที่อวิ๋นหลีขึ้นเขาไป เขาก็ไม่เคยจากไปไหน เขาเห็นเงาร่างอันผอมบางนั้นเลือนหายไปในม่านหมอกกับตาตัวเอง เห็นกับตาตัวเองว่าทะเลเมฆเหนือผาแห่งการตระหนักมรรคปั่นป่วนม้วนตลบ เห็นกับตาตัวเองว่าทะเลเมฆที่ไม่เคยสลายไปนับร้อยปีค่อย ๆ สลายตัวไปอย่างช้า ๆ
จากนั้น เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะของบรรพชน
เสียงหัวเราะดุจฟ้าร้องกึกก้อง ถ่ายทอดไปทั่วทั้งตระกูลอวิ๋น สะเทือนจนสองขาของเขาอ่อนยวบ คุกเข่าอยู่บนพื้นไม่กล้าลุกขึ้นเนิ่นนาน
บัดนี้ ในที่สุดเขาก็รอจนพบแล้ว
เงาร่างนั้นค่อย ๆ เดินลงมาจากบันไดศิลา
ยังคงเป็นชุดผ้าหยาบที่ซักจนเปลี่ยนเป็นสีขาวชุดนั้น ยังคงเป็นใบหน้าอันเย็นชาดุจน้ำแข็งหน้านั้น ยังคงเป็นดวงตาที่สงบนิ่งดั่งสายน้ำคู่นั้น ทว่าอวิ๋นโม่รู้ดีว่าคนผู้นี้ ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว