เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เสี่ยวจ้านจ้าน จุ๊ ๆ ฟังก่อน”
เจียงเนี่ยนอันโบกมือให้เสี่ยวหลงจ้าน ส่งสัญญาณบอกให้เขาอย่าเพิ่งส่งเสียง
เสี่ยวหลงจ้านรีบเอามือปิดปาก พยักหน้าหงึก ๆ กะพริบตาโตปริบ ๆ มองเสิ่นหนานสิง รอฟังสิ่งที่เขาจะพูดต่อ
“พี่เสิ่น คุณพูดต่อเถอะ”
“ได้”
เสิ่นหนานสิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะต่อความจากประโยคก่อนหน้า เล่าต่อไป
“เดิมทีพลังอำนาจของตระกูลหลินเป็นรองแค่ตระกูลเสิ่น แต่เพราะพวกเขายั่วยุครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดก็ทำให้คุณปู่โกรธจัด จึงใช้วิธีการอันเด็ดขาดดั่งอัสนีสั่งสอนพวกเขาไปยกใหญ่
ดังนั้น ในปีที่ฉันเกิด พลังอำนาจของตระกูลหลินจึงร่วงจากอันดับสองไปอยู่อันดับสี่ ตกต่ำจนถึงขั้นอาจถูกตระกูลไป๋แซงหน้าได้ทุกเมื่อ
และหลังจากเหตุการณ์นั้น ตระกูลเสิ่นก็นับว่านั่งตำแหน่งผู้นำแห่งหกตระกูลใหญ่แห่งเมืองจิงได้อย่างมั่นคงเต็มตัว ในเมื่อไม่มีตระกูลไหนที่สามารถใช้พลังอำนาจเด็ดขาดกดข่มอีกตระกูลจนมิดได้แบบนี้
ตระกูลหลินเองก็รู้จักสงบเสงี่ยมขึ้นมาในที่สุด อย่างน้อยเบื้องหน้าก็นอบน้อมต่อตระกูลเสิ่นเป็นอย่างยิ่ง แตกต่างจากท่าทีก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง