ตอนที่ 212 เรื่องในอดีต

ความเร็วของซอมบี้น้อยรวดเร็วมาก ชั่วพริบตาก็มาถึงตรงหน้าเสี่ยวหลงจ้าน ยื่นมือออกไปกอดเขาไว้โดยตรง และดมไปมาตรงใบหน้ากับลำคอของเขา

พยายามจะดมหากลิ่นปราณมังกรจากในนั้น

เสี่ยวหลงจ้าน “...”

นี่ไม่มีความเป็นซอมบี้เลยสักนิด ช่างเหมือนกับสุนัขขนยาวตัวนั้นที่เสด็จแม่ของเขาเลี้ยงไว้ไม่มีผิดเพี้ยน

ซอมบี้น้อยดมอยู่นานสองนาน แต่กลับไม่ได้กลิ่นอะไรกันเลย

มันก้มหน้าลงด้วยความผิดหวังอย่างยิ่ง คอตกหมดอาลัยตายอยาก

จิ้งจอกโลหิตน้อยกำลังหมอบอยู่บนไหล่ของเสี่ยวหลงจ้าน เมื่อเห็นเช่นนั้นก็ยื่นกรงเล็บออกไปตบบนแขนของซอมบี้น้อยเบา ๆ “ฮือ ๆ ๆ~”

[ของของพี่ใหญ่ไม่ใช่จะกินได้ง่าย ๆ ขนาดนั้น ยอมรับความจริงซะเถอะ!]

ยกตัวอย่างเช่นมัน จนถึงตอนนี้ก็เคยถูกป้อนปราณมังกรให้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น...