กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสี่ยวหลงจ้านฟังบทสนทนาโต้ตอบไปมาเหนือศีรษะ มือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างประสานเข้าหากันด้วยความกระสับกระส่ายเล็กน้อย
อันที่จริงเขาสามารถโยนของที่หนักกว่านี้ได้
พูดอีกอย่างก็คือ แต่เดิมเขาสามารถเหวี่ยงจระเข้ดำกลายพันธุ์ตัวเล็กไปได้ไกลกว่านี้ แต่เพราะกลัวว่าพวกนั้นจะสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงตั้งใจออมแรงเอาไว้
ผลลัพธ์คือยังคงถูกสงสัยอยู่ดี
ทำยังไงดี ทำยังไงดี
น่าเจ็บใจจริง ๆ ทำไมมนุษย์ถึงได้เรี่ยวแรงน้อยขนาดนี้นะ!
เสี่ยวหลงจ้านแอบถลึงตาใส่อากวงอย่างเงียบ ๆ ยังจะเป็นผู้มีพลังพิเศษสายพละกำลังอีกนะ...
แม้แต่จระเข้ที่หนักเท่าหนอนผีเสื้อยังโยนไม่ไหวเลย!
ภายในใจของเสี่ยวหลงจ้านขมขื่นเป็นที่สุด
ไม่ถูก ไม่ถูก เวลานี้ไม่ใช่เวลามารังเกียจว่ามนุษย์มีพละกำลังน้อย—