ตอนที่ 155 สงสัย

ยามฟ้าสางสลัว เจียงเนี่ยนอันเดินออกมาจากในห้อง

เสิ่นหนานสิงตื่นขึ้นมาแล้ว

เขามองไปทางด้านหลังของเจียงเนี่ยนอันแวบหนึ่ง ไม่เห็นพวกเสี่ยวอิ๋นทั้งสามตัว

“พวกเสี่ยวอิ๋นวิ่งออกไปเล่นข้างนอกอีกแล้วเหรอ”

“อืม” เจียงเนี่ยนอันบิดขี้เกียจ พลางเดินไปทางห้องน้ำพลางพูดขึ้น “วิ่งหนีไปตั้งแต่ตอนกลางดึกแล้ว”

ตอนกลางดึกเหรอ

แววตาของเสิ่นหนานสิงไหววูบ นึกถึงเสียงเด็กที่ได้ยินแว่ว ๆ อย่างเลือนรางก่อนนอนตอนกลางดึกขึ้นมาอีกครั้ง

“เนี่ยนอัน เมื่อคืนมีเด็กมาคุยกันอยู่ใต้หน้าต่างห้องเธอหรือเปล่า”