กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ซูจือเงียบไปสองวินาที เสียงอู้อี้เบาเหมือนเสียงยุงบิน
“……สามี”
เสียง “แป๊ะ” ดังขึ้น ไฟดับลง
ห้องจมสู่ความมืดในชั่วพริบตา เหลือเพียงแสงริบหรี่ที่เล็ดลอดผ่านช่องผ้าม่านเข้ามา
เมื่อการมองเห็นจางหายไป ประสาทสัมผัสอื่นกลับคมชัดขึ้นเป็นพิเศษ
ในความมืด มีเสียงฉีกซองพลาสติกดังกร๊อบแกร๊บ ชัดเจนเป็นพิเศษในห้องที่เงียบสงัด
……
“……กู้เหยียน นายมันคนโกหกตัวพ่อ”
“หืม?”
“……นายบอกเองเมื่อกี้ว่าครั้งสุดท้าย”