กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
กู้เหยียนนั่งอยู่ข้างเตียงไม่ขยับ เอียงศีรษะมองเธอ: “งั้นฉันไปนะ?”
ซูจือซุกหน้าลงในผ้าห่มอีกหน่อย: “อืม”
กู้เหยียนยังไม่ขยับ ยื่นมือไปจิ้มไหล่ที่โผล่พ้นผ้าห่มของเธอ: “ฉันไปจริง ๆ นะ?”
ซูจือ: “……”
“เร็ว! ไสหัวไป!”
กู้เหยียนยิ้มพลางลุกขึ้นยืน เดินไปถึงประตูแล้วหันกลับมา:
“ข้าวต้มอุ่นอยู่ในหม้อ กับข้าววางอยู่ข้าง ๆ เอาเองนะ”
“รู้แล้ว”
ประตูถูกปิดลง ภายในห้องเงียบสนิท
ซูจืออุดอยู่ในผ้าห่มอีกครู่หนึ่ง จึงค่อย ๆ โผล่หัวออกมา